Kilalanin ang Pamilyang Wells Williams

Ang PAG-IBIG AY PAG-IBIG

Bagama't magkakaiba ang detalye ng paglalakbay ng bawat mag-asawang LGBTQIA+ tungo sa pagiging magulang, pareho ang simula ng bawat isa: sa pagmamahal. Hindi inakala nina Kendra at Kelli Wells Williams na mabubuntis sila sa unang pagsubok gamit ang in vitro fertilization (IVF) ngunit sila ay natuwa at nagulat nang mabuntis sila. "Ang unang pagkakataon na nalaman kong mahal ko ang anak ko ay noong naramdaman ko siya sa loob ko dahil matagal ko na siyang gusto," pagbabahagi ni Kendra. "At sa paglipas ng mga taon ay tila hindi ko na siya maaaring makilala."

Tulad ng lahat ng mga bagong magulang, pakiramdam nila ay hindi sila handa, ngunit nakahanap sila ng kapanatagan sa pagkakaroon ng kahit siyam na buwan para maghanda. Sa kanilang 22-linggong checkup kasama ang grupong may mataas na panganib sa Rush Hospital sa Chicago, natuklasan ng doktor ni Kendra na nagsimula nang bumukas ang kanyang cervix, at kinailangan niyang sumailalim sa emergency surgery upang maglagay ng cervical cerclage (mga tahi o sintetikong tape upang palakasin ang cervix habang nagbubuntis) upang mapanatiling nakasara ang kanyang cervix hanggang sa hindi bababa sa 36–37 na linggo. Pagkatapos ng kaunting takot, nakahinga nang maluwag sina Kendra at Kelli at nagpatuloy sa kanilang mga buhay gaya ng dati.

Pagkalipas ng labing-isang araw, isang Linggo ng umaga habang namimili sila ng mga damit pang-buntis, nagsimulang makaramdam si Kendra ng matinding pananakit ng kanyang tiyan. Agad nilang tinawagan ang kanilang OBGYN. “Malinaw niyang sinabi sa amin na kung gusto naming mabuhay ang sanggol, kailangan naming direktang pumunta kay Rush,” paggunita ni Kendra.

Pagdating nila sa ospital, nabasag ang tubig sa katawan ni Kendra at nagdurugo siya, at kinailangan niyang salin ng dugo nang maraming beses. Kinailangan siyang sumailalim sa general anesthesia at sumailalim sa emergency Caesarian birth—kung saan tuluyan siyang nawalan ng malay. Si Kaelyn ay ipinanganak sa ika-24 na linggo noong Mayo 15, 2011, na may bigat na isang libra at limang onsa.

Paggising ni Kendra, si Kaelyn ay mabilis nang dinala sa neonatal intensive care unit (tinatawag ding NICU). "Medyo nakaka-emosyonal ang madala sa NICU noong gabi pagkatapos kong manganak," dagdag ni Kendra. "Hindi pa ako nakapunta sa ganito dati at ang daming tunog." At napakaraming incubator sa malaking espasyong ito, at may mga magulang, tagapag-alaga, o bisita sa tabi ng mga ito. Nakaka-overwhelm talaga.”

Dahil walang malay ang kanyang asawa at nagpapagaling na pagkatapos ng operasyon, ang buong atensyon ni Kelli ay nasa kanilang bagong silang na sanggol. Naalala niya “yung nakakadurog ng pusong sandaling iyon nang mapagtanto mong halos hindi na kasya sa kamay ng doktor ang anak mo.”

Bagama't noong una ay takot na takot sila, ang pangangalagang natanggap nila mula noong unang araw sa NICU ay nakatulong upang madali silang makapasok sa kanilang bagong realidad. “Ang pangangalagang natanggap namin nang gabing iyon bilang mga magulang na hindi pa nakakaranas ng ganito, ay hinawakan kami ng doktor at ipinaliwanag sa amin kung ano ang maaaring maging buhay ng aming anak na babae sa alas-dos ng madaling araw,” dagdag ni Kelli. “Naupo siya kasama namin nang mahigit isang oras, at doon ako naniwala na mabubuhay at magiging maayos ang anak ko.”

Hindi nahawakan nina Kendra at Kelli ang kanilang bagong silang na sanggol hanggang halos isang linggo ang lumipas. Sumailalim na sa operasyon si Kaelyn noon—anim na araw matapos siyang ipanganak. Hindi pa ganap ang kaniyang mga baga, at marami siyang naranasang problema, kabilang ang intraventricular hemorrhage (pagdurugo sa loob o paligid ng mga ventricle sa utak), na sa kabutihang palad ay kusang nawala ang dugo.

“Isa akong pulis, naranasan ko na ang mga sitwasyong nagbabanta sa buhay, nasunugan ako ng bahay—walang makakapantay sa takot na magkaroon ng anak sa NICU,” pagbibigay-diin ni Kelli.

Maaaring nakakatakot ang NICU, ngunit nagpapasalamat si Kendra para sa kanyang dalawang pangunahing nars. Komportable lang siyang umalis ng ospital nang ilang oras bawat araw dahil alam niyang ligtas si Kaelyn sa kanilang pangangalaga.

Pagkatapos ng 17 mahahabang linggo sa NICU, handa na si Kaelyn na umuwi. “Isa na marahil ito sa pinakamasayang araw ng buhay ko na sa wakas ay maiuwi ko na siya, mahawakan siya nang walang tubo at kordon at may magbabantay sa amin—para maiuwi lang siya sa tahimik naming apartment, at para maging kami bilang isang pamilya gaya ng lagi naming inaasam,” sabi ni Kendra.

Si Kaelyn ay 11 taong gulang na ngayon, at nahaharap siya sa ilang mga hamon: nasuri siyang may ADHD noong siya ay limang taong gulang; sumailalim siya sa physical, developmental, occupational at speech therapy; at dumaranas siya ng sensory processing disorder at anxiety.

Bilang magkasintahang magkapareho ang kasarian, sina Kendra at Kelli ay naharap sa maraming pagsubok. "May mga pagkakataon sa aming pagbubuntis kung saan iba ang trato sa amin," sabi ni Kendra. "Ang ilan ay gawa lamang ng mga ordinaryong tao, na hindi nauunawaan ang konsepto ng dalawang babaeng may-asawa na nagsisikap na magsimula ng isang pamilya. Maraming palagay na magkapatid kami—at iyon ang dahilan kung bakit siya kasama ko sa mga appointment.”

Higit pa sa lahat ng iyan, nakaranas din sila ng mga legal na balakid..."mga balakid na hindi mararanasan ng mga heterosexual na mag-asawa, kahit na hindi sila kasal," dagdag ni Kendra. "Halimbawa, hindi kailanman maaaring pumirma si Kelli ng anumang dokumento sa ospital dahil teknikal na hindi niya legal na anak si Kaelyn." Bagama't legal na inampon ni Kelli si Kaelyn ayon sa plano, hindi siya maaaring pumirma sa anumang dokumento ng ospital o magbigay ng pahintulot para sa anumang pamamaraan hanggang sa mapinal ang pag-aampon, dahil wala ang kanyang pangalan sa birth certificate ni Kaelyn.

Sa Illinois noong 2011, ang mga sibil na unyon ay hindi pa legal (magiging legal pa ang mga ito pagkalipas ng isang taon)—at ang kasal ng mga magkaparehong kasarian ay hindi magiging legal hanggang 2014. “Maraming pagsubok ang aming pinagdaanan para matiyak na ligtas at panatag ang aming pamilya, at para pareho kaming maging magulang ni Kaelyn,” sabi ni Kendra.

Ngunit sa kabutihang palad, positibo ang kanilang karanasan sa ospital sa pangkalahatan. "Mula sa paglilihi hanggang sa panganganak, hanggang sa oras na nasa NICU kami, isinama at tinanggap nila ako nang walang pag-aalinlangan mula pa noong unang araw," pagbabahagi ni Kelli. “Ang pagkakaroon ng ganoong pagtanggap ang pinakamahalaga dahil iyon ang huling bagay na malamang na naharap ko noong panahong iyon, ang pagtatanong nila sa pagmamahal ko sa aking anak o kung dapat ko bang gawin ang desisyong iyon o hindi,” pagbabahagi niya.

Labis ang pasasalamat nina Kendra at Kelli para sa nakapagliligtas-buhay na surfactant therapy na nakuha ni Kaelyn, salamat kay March para sa pananaliksik ni Dimes. Kaya naman patuloy silang nangangalap ng pondo at nakikilahok sa March for Babies walks ngayon.

Bagama't hindi na sila maaaring magkaroon ng sarili nilang mga anak, noong Hulyo 2021, nagpasya sina Kendra at Kelli na palakihin ang kanilang pamilya sa pamamagitan ng pag-ampon sa kanilang anak na babae, si Layla—na sumama sa kanila pauwi noong ito ay tatlong araw pa lamang. “Tuwang-tuwa si Kaelyn sa ideyang magkakaroon ng kapatid dahil matagal na niya itong gusto,” pagbabahagi ni Kendra. "At kinailangan ko siyang makausap nang madalas na nagdudulot sa nanay ko ng guilt kung bakit hindi na lang ako magkaroon ng isa pang sanggol sa tiyan ko." Ang pagkakaroon ni Layla sa pamilya ay nakatulong nang kaunti sa kanya upang maging matured dahil nakikita niya kung gaano siya kahusay na huwaran para kay Layla. Gustong-gusto ni Layla si Kaelyn—ang masaksihan ang mahika ng dalawang ito, talagang kahanga-hanga.”

Sama-sama nating siguruhin ang malusog na pagbubuntis para sa lahat ng pamilya, sino man sila. Gaya ng sabi ni Kendra: “Ang pag-ibig ay pamilya, anuman ang bumubuo rito.”

Para suportahan ang aming pagsisikap na ipaglaban ang kalusugan ng lahat ng mga ina at sanggol, MAG-DONATE NA.