Kilalanin ang pamilyang Dispo-Klein

Ang paglalakbay nina Diane at ng kanyang asawang si Aaron patungo sa pagbubuntis ay puno ng mga dalamhati at balakid—mula sa pagkalaglag, mga paggamot sa pertilidad, hanggang sa maagang panganganak noong panahon ng pandemya ng COVID-19.  
 

“Sinubukan naming mag-asawa na makuha ang aming panganay at nag-iisang anak noong mga kwarenta anyos kami.” At sinasabi sa atin ng mga estadistika at agham na hindi ka maaaring magkaanak sa edad na iyon, o nasa napakaliit ng iyong pagkakataon. Kaya naman nakakalungkot ang pagbubuntis na iyon dahil natural lang ang naging pagbubuntis ko at nagulat ako na nabuntis nga pala ako. Palagi kong iniisip na kailangan kong magpa-IVF o mag-ampon. 

Nang maging sapat na ang lakas ng pakiramdam ni Diane pagkatapos ng kanyang pagkalaglag, nagpasya silang magsagawa ng mga fertility treatment at subukan muli. Pagkatapos ng anim na pamamaraan sa loob ng dalawang taon, sa wakas ay nabuntis siya. Bagama't noong una ay labis siyang natuwa, nagkaroon siya ng high-risk na pagbubuntis, nagkaroon ng dugo, at nakapatong sa kama. "Nakakapangilabot, pero masaya naman ako," sabi niya. “Pero puno ako—at pilay ng —takot dahil sa unang anak na nawala sa akin, at sinasabi ng agham na hindi ko talaga maaaring manatiling buntis.” Tapos, ang mas malala pa, tumama ang COVID-19.  
 

Walang mga doktor para sa pagbubuntis na may mataas na panganib o mga NICU kung saan sila nananatili sa New York. Sinabi sa kanila ng isang doktor, “Napakaliit ng inyong sanggol at kailangan ninyong maglakbay nang isang oras at 20 minuto para pumunta sa isang doktor na may mataas na panganib sa pagbubuntis, at kailangan ninyo itong gawin ngayong hapon o bukas dahil mahalaga ito.’”
 

 Sinabi sa kanila ng bagong doktor na kailangang bantayan si Diane magdamag. Kinailangan niya ng emergency C-section, at ang kanyang sanggol na si Hunter ay isinilang nang wala sa panahon sa ika-28 linggo at 5 araw ng kanyang pagbubuntis. “Muntik na akong magkaroon ng patay na sanggol sa sinapupunan ko dahil kung hindi sinabi ng doktor na dapat akong bantayan, umuwi na sana ako at namatay na sana ang sanggol sa loob ng aking sinapupunan,” sabi ni Diane. “Pero dahil nasa ospital ako, nasubaybayan nila ito at nailabas siya.”
 

Sinabi ng mga doktor kay Diane na ang kanyang anak na si Hunter ay kailangang manatili sa NICU hanggang sa kanyang due date—na sa loob ng 11 linggo. “Nakakatakot noong COVID dahil isang magulang lang ang pinapayagan nila sa isang pagkakataon,” sabi ni Diane. "At dahil gusto kong magpasuso, ibig sabihin noon ay ako na ang magsususo." Kaya, kinailangan kong harapin lahat ng ito nang mag-isa, at ako lang ang bumisita. At ang unang litrato ng pamilya na nakuha ko kasama ang aking asawa at anak, nakasuot ako ng maskara, karga ko ang aking anak, at ang aking asawa ay nasa isang iPad na naka-Zoom sa background. Iyon ang unang litrato ng pamilya ko noong panahon ng COVID.”
 

“Kailangan kong magsuot ng maskara sa buong oras—lahat kami ay ganoon,” sabi niya. "Takot na takot akong tanggalin ang maskara ko, hindi nakita ng anak ko ang mukha ko nang mga dalawang buwan dahil sa sobrang takot ko." At hindi ko siya naamoy hanggang sa mga araw na iyon, na dalawang buwan na ang nakalipas. At kalaunan ay inalis ang mga paghihigpit, kaya nakapasok [ang aking asawa], at nakilala niya ang kanyang anak. Pero sa kabuuan, 93 araw na nasa NICU ang anak ko. At nagkaroon siya ng tatlong impeksyon, at nagkaroon din siya ng medical neck, na isang problema sa gastrointestinal. At ang petsa ng kanyang paglabas ay nabago nang hindi bababa sa limang beses dahil dumanas siya ng malubhang reflux. At isang bagay na mahalaga ay, lagi akong sinasabihan na kailangan mong magpasuso. Ganyan mabubuhay ang sanggol mo. At inaabangan ko na iyon, pero napakalala ng reflux niya kaya hindi sila sigurado kung allergy ba iyon sa protina/dairy, o sa reflux niya. Kaya, kinailangan kong magdesisyon na itigil ang pag-inom ng mga produktong gawa sa gatas, at hindi naman naman ako palaging pinakamalusog, kaya hindi naman tama na itigil ko na ang pag-inom ng mga produktong gawa sa gatas. Kaya kinailangan kong magdesisyon kung makasarili ba ako na isuko ang isang bagay na lagi kong inaasam-asam kung magkakaroon ako ng anak, o hayaang maging formula baby lang ang anak ko.  
 

“At nakaramdam ako ng pagkamakasarili dahil hindi ko itinakwil ang mga produktong gawa sa gatas dahil alam kong magiging masama ito sa akin. At hindi ko siya kayang alagaan. Kaya siya ay isang sanggol na pinapakain ng formula. At ayos lang sa akin iyon dahil nagkaroon naman siya ng gatas ng ina nang hindi bababa sa dalawang buwan. Kaya mahirap iyon. At noong napasuso ko na siya bago pa nila sabihin na kailangan mong magdesisyon na tumigil sa pag-inom ng gatas, wala nang mas nakakatakot pa kaysa sa kapag pinapasuso mo ang iyong anak at nagsisimula na siyang mamula. At ang ginagawa mo lang ay pakainin siya.  
 

"Dahil napakalala ng reflux niya, nakukulong ang hangin at lumalabas ang gatas." Kaya, dalawang beses itong nangyari kung saan hindi siya makahinga at namumugto ang kanyang mga mata. Kaya iyon ang sinabi nilang reflux iyon, ang mga produkto ng gatas iyon. Kaya tumigil na ako—tumalikod na sa mga produktong gawa sa gatas. Kaya ganoon siya katagal sa NICU. Kalaunan, pagkatapos ng maraming beses na pagpapalit-palit ng kanyang pagkakalabas, sa wakas ay nakalaya na rin siya. Masayang araw iyon, pero takot na takot kaming mag-asawa na umalis ng NICU. Malamang mas matagal pa kaming nanatili doon. Sa tingin ko ang sabi nila, “Umalis kayo.” "93 araw ka na rito, hanggang kailan mo pa gustong manatili rito?" Takot na takot kaming alagaan siya nang walang mga alambre, at monitoring, at medical staff.  
 

“Akala ko meron ako—isang linggo siyang nasa bahay tapos isang araw hindi siya makahinga, at naninigas siya na parang troso, ilalarawan ko iyon.” At naaalala ko na sinundot ko siya at medyo gumulong-gulong siya na parang troso. Nagiging kulay asul na naman siya. At salamat sa Diyos at naroon ang hipag ko, na isang critical care nurse, sa bahay, at kinailangan niya itong bigyan ng hininga para makahinga itong muli. At tinawagan namin ang ambulansya, 911. Ito ay isang linggo matapos kaming ma-discharge. At bumalik kami sa ospital at maging ang mga staff ay nagsabi, hindi ba't kakaalis lang ninyo noong nakaraang linggo? At naroon na naman kami.  
 

“Pero kahit na nagkaroon siya ng BRUE—isang maikling pangyayaring hindi maipaliwanag at nalutas—sa totoo lang, karaniwan lang ito sa mga bata. Kaya niya iyon. Pero malusog na siya ngayon. At nagpapasalamat kami. Milyun-milyon pa rin ang mga doktor niya, pero malusog siya, malakas, at patuloy na umuunlad.

"Ang mga nars at mga doktor ng NICU, napakagaling nila." Hindi lang sila mga medical staff, mga therapist din sila. Tinuruan nila ako kung paano siya alagaan, tinuruan nila ako ng apat na senyales—at sasabihin ko, kung hindi nila ako tinuruan niyan, noong umuwi siya at kinailangan naming tumawag ng ambulansya nang araw na iyon, kung hindi ako sinanay mula sa mga kawani ng NICU sa Vermont, baka hindi ko alam ang gagawin ko.

"Nakatago ito sa isang lugar na hindi ko masyadong pinag-uusapan." At kapag ginagawa ko ito, nahihirapan akong iproseso, ngunit sa emosyonal na aspeto ay naroon pa rin ito. At hindi ako natatakot na sabihin na kumuha ako ng therapist dahil hindi mo ito maaaring itago, dahil kailangan mong maging ang pinakamahusay na bersyon ng iyong sarili para sa iyong anak. At kung nahihirapan ka sa emosyonal na aspeto, mararamdaman din ito ng iyong anak sa kalaunan at maaaring hindi ikaw ang pinakamahusay na bersyon ng iyong sarili.

Gusto ni Diane na malaman ng ibang mga magulang na may mga sanggol sa NICU na hindi sila nag-iisa. "Kung nasa NICU ka at pakiramdam mo ay nakahiwalay ka, mag-online ka," sabi niya. "May mga message board, may mga online Zooms." Ang March Of Dimes ay may napakagandang programa na ako mismo ang naghanap dahil sabik na sabik akong magkaroon ng anumang pananaliksik at anumang pakikipag-ugnayan kahit hindi ito personal.” 

“Nasa mundo ako noon na puno ng mga taong sumusuporta, pero pakiramdam ko ay nag-iisa ako at nakahiwalay sa emosyonal na aspeto dahil walang sinuman ang nakaka-relate sa pinagdadaanan ko,” sabi ni Diane. "Maaari nilang ibahagi ang kanilang mga kwento, ngunit hindi ko sila kailanman nakaugnay sa emosyonal na paraan." Umaasa ako na sa pagbabahagi ng aking kwento, ang mga kababaihan at kalalakihan na nakakita at nakarinig ng nangyari sa akin ay makadarama ng inspirasyon upang humingi ng tulong at suporta mula sa ibang tao. At kahit hindi nila maintindihan iyon, kahit na makita nila ang kwento ko, kung makakagaan ito ng loob nila kahit isang araw lang, makakabangon sila sa kama at tapusin ang kanilang araw, magiging sulit ang lahat.”